Awardreis naar Nepal 2014

Schrijven over de reis, waar te beginnen? We hebben zo ontzettend veel gedaan en zo ontzettend veel leuke dingen meegemaakt.

Het begon allemaal bij Kathmandu. De eerste dagen waren we daar om wat toeristische uitjes te maken. Één van deze uitjes, was de grote Stupa in Kathmandu. Groot en overweldigend, want zelfs met bewolkt weer was dit plekje kleurrijk. Alle gebedsvlaggetjes en de goud geverfde stukken zorgden voor een heel speciale sfeer. Het bijzondere aan de sfeer bij alle verschillende tempels in Kathmandu was dat het hindoeïsme zo goed samen gaat met het boeddhisme.

gfs

Nadat we een beetje de toerist hadden uitgehangen, was het tijd om aan de slag te gaan.

We gingen naar de Kavre School for the Deaf. Dit is een school voor dove kinderen. Hier zouden we Engelse lessen geven, sport activiteiten met de kinderen doen en scoobidoo’en en met loombands aan de slag.

Dit was zo’n speciale ervaring, aan het begin was het nog een beetje wennen. Want hoe moet je nu met buitenlandse kinderen, die ook nog eens niet kunnen praten communiceren? Nou wij kunnen nu wel vertellen, dat dit makkelijker ging dan verwacht. Handen en voeten gebruiken en je komt er wel. De kinderen vonden het zo leuk dat we er waren. Bij sport was lummelen erg populair en bij de knutselgroep was het origami van Todd ook een groot succes.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een week was het dan eindelijk tijd om met de bus naar Mainapokhari te gaan!

We waren hier voor tien volle dagen, wat heel erg leuk was, hierdoor ging het echt als een thuis voelen en daarnaast leerde je de mensen in het dorp echt een beetje kennen.

We hebben drie workshops gegeven, over persoonlijke hygiëne, HIV en aids en tenslotte nog over recycling. Uiteindelijk mochten we ook voor de moeders van de kinderen op de school de workshop over hygiëne en recycling doen. Dit was natuurlijk top, hoe meer mensen hoe beter!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naast het geven van de geweldige workshops, hebben we voor de school ook nog een kopieermachine kunnen kopen. Dit was echt super om te kunnen doen, aangezien de school hier vorig jaar ook al om gevraagd had.

Ook hebben we ons geld kunnen geven aan de kliniek in het dorp. We hebben bijvoorbeeld bouwvakkers in kunnen huren om de noodzakelijke muur te bouwen. Dus dit betekende, stenen sjouwen, stenen sjouwen en nog meer stenen sjouwen. Wel voor een heel goed doel natuurlijk.

Ook zijn we met het gehele team lid kunnen worden van het ziekenhuis, zo kunnen we elk jaar het ziekenhuis steunen in financiële zaken.

Dit alles zorgt ervoor dat het echt voelde dat we het geld echt zelf hebben kunnen brengen.

 

 

De laatste dag in Mainapokhari was zo speciaal, want we hadden de ‘cultural exchange’. Er hadden zoveel meiden de moeite gedaan om voor ons een dans in te studeren en dit dan uiteindelijk ook nog voor ons voor te doen. Allemaal op een rij even mooi.

Natuurlijk was het ook onze beurt om iets terug te doen. Dus wij hadden onder andere de Klompendans en de YMCA ingestudeerd om daar voor de Nepalese kinderen van de school te kunnen doen.

Daarna was het tijd voor pannenkoeken en de Nepalese versie van hutspot, waarvoor Michelle en Marieke samen heel lang in de keuken hadden gestaan. Voor ons stond er natuurlijk weer overheerlijke dal bhat klaar. De hutspot vonden de Nepalese leraren een beetje flauw, maar de pannenkoeken vielen erg goed in de smaak!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na twee heel geweldige en mooie weken in Nepal, was het tijd voor onze gouden expeditie.

Vier dagen lopen met je backpack in Nepal met veel stijgen en dalen. Nadat we het allemaal gehaald hadden, kunnen we, denk ik, allemaal zeggen dat dit gelijk staat aan een heel zwaar avontuur dat heel erg leuk is om mee te maken.

Als ik terug denk aan de expeditie, denk ik gelijk ook terug aan bloedzuigers. Zoveel bloedzuigers, elke plant waar je langs liep zaten er op z’n minst wel een stuk of drie. Ja sommige mensen, waaronder ik haha, werden wel een beetje paranoia van deze beesten. Maar we hebben er ook ontzettend veel lol door gehad.

Na dag drie had natuurlijk iedereen wel zo’n zijn kwaaltje, knie problemen, open liggende heupen en gewoon pijnlijke voeten. Toch heeft iedereen het gehaald, maar zonder elkaar hadden we het zeker niet gered! Ook onze gidsen Prakash en Toran hebben ons allemaal erg geholpen. Ze wisten precies wat wel en niet kon en wat we moesten doen bij elke situatie. Een gouden expeditie lopen in Nepal, met een super team was echt geweldig!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pas de laatste avond in Kathmandu kwam het bij de meeste mensen binnen, hoeveel we eigenlijk wel niet gedaan hebben deze drie weken. Zoveel kinderen blij gemaakt, maar ook een recycling project opgestart in Mainapokhari. Als kers op de taart hebben we dan ook nog onze gouden expeditie afgerond. Niet alleen met deze expeditie maar met de gehele reis hebben onze gidsen en alle andere mensen van de Himalayan Care Hands ons ontzettend goed opgevangen en voor ons gezorgd. Echt heel veel dank daarvoor.

 

Al met al dus zeker een reis om nooit te vergeten!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto’s  door Veronica White

Tekst door Lisanne Knuistingh Neven